Precies de dag nadat ze mij hadden verteld dat het hartje van de baby klopte
- "Gefeliciteerd, alles verloopt goed, maak je geen zorgen" - lag ik in bed toen ik voelde dat mijn kleding nat werd. Met angst keek ik... ja, het was waar. Ik was mijn kindje opnieuw aan het verliezen.
Ik ging zitten en keek vanuit het raam van mijn kamer naar de hemel. Ik smeekte God en zei: "Geef mij dit kindje deze keer alstublieft. Laat mij mijn baby niet verliezen."
Maar de bloeding werd steeds heviger, en mijn smeekbeden werden steeds wanhopiger. Terwijl ik bleef bidden, voelde het alsof een stem in mij zei: "Kijk... het lijkt alsof zelfs de hemel voor jou bloedt."
Mijn hart werd donker, mijn ziel uitgeput en mijn lichaam krachteloos.
Helemaal alleen... vol wanhoop.
Eenzaam en vol wanhoop