Sinterklaas avond , 05/12/2020 om 21:10.
Drie dagen geleden, op 02/12/2020, begint met mijn bloedverlies, rond tien uur, op mijn werk. Ik schrok enorm. Ik belde mijn man, maar hij zat in een vergadering en ik kon niet met hem praten.
Ik wilde niet dat mijn collega’s het zouden merken. Ik probeerde mezelf rustig te houden, maar dat was bijna onmogelijk , en toch heb ik het gedaan. Toen mijn werk klaar was, zijn Thijs en ik naar de dokter gegaan. De dokter zeg tegen mij dat alles goed is en dat ik me geen zorgen hoef te maken. Dat gaf me een beetje rust, maar het bloedverlies stopt niet, en dat maakt me bang.
Gisteren zijn we weer bij de dokter geweest. Ze heeft een echo gemaakt en zei dat het vruchtzakje op de juiste plek zit, dus ik mocht naar huis. Over drie dagen moet ik terugkomen voor controle. Als ik tussendoor hevige pijn krijg, mag ik de dokter bellen.
Het voelt heel vreemd dat ik nog steeds bloedverlies heb, en ik zoek overal naar een reden. Ik denk aan progesteron misschien zou dat het bloedverlies kunnen stoppen , maar toen ik het gisteren aan de dokter vroeg, zei ze dat we dat hier in Nederland niet gebruiken voor deze situatie.
Ik voel dat mijn man mij niet begrijpt. Misschien komt het doordat ik al een band voel met het kindje, en hij die nog niet heeft. Hij wilde met me praten over mijn gevoelens, maar ik kon het niet. Hij begon te huilen. Ik zei dat ik later zou praten, maar nu niet. Hij zei dat ik hém niet begrijp. Hij ging naar beneden en zei: “ Jij zie mij niet .” Hij herhaalde ook dat ik hem niet begrijp. Misschien heeft hij gelijk. Waarom denkt hij zo? Wat heb ik gedaan?
Hij ging weg en ik begon te huilen. Terwijl ik huilde, ben ik verder gegaan met schrijven. Ik weet niet precies wat ik schrijf, maar ik wil mijn hoofd leegmaken. Ik wil even niet denken aan het bloed. Hij kwam weer naar boven , hij denkt dat ik met mijn telefoon bezig ben, alsof hij minder belangrijk is. Maar dat is niet zo. Ik kon hem alleen niet vertellen dat ik aan het schrijven ben, de woorden kwamen niet uit mijn mond. Ik wil stil zijn. Ik weet dat dat moeilijk voor hem is, maar ik kan niet anders. Sorry, Thijs. Ik heb even tijd voor mezelf nodig.
Het doet pijn dat we elkaar niet begrijpen. Dat alles uitgelegd moet worden. Ik kan nu niet praten. Ik weet dat veel mensen die samenwonen juist op zulke momenten moeten praten om problemen op te lossen. Maar ik kan dat nu niet. Het is te moeilijk om mijn gevoelens uit te spreken.
Ik schrijf hier op wat er in mij omgaat: ik heb pijn in mijn buik. Ik heb bloedverlies. Ik mis mijn familie. Ik ben bang voor wat ik niet wil zeggen.
Ik ben bang dat mijn familie zal begrijpen dat ik vóór het huwelijk een kind heb gekregen, dus we moeten snel trouwen. Maar hoe gaan we dat snel regelen voordat het kind geboren wordt? We moeten dit echt doen. Ik wil het goed doen voor mijn ouders.
Ik twijfel of ik de juiste beslissing heb genomen om een kind te krijgen. Misschien wordt mijn kind later boos op mij. Mijn man rookt stiekem, terwijl hij had beloofd dat niet te doen tot de baby geboren is. Hoe kan ik hem vertrouwen? Ik heb hem gekozen als vader van mijn kind, maar soms voelt het alsof ik hem niet kan vertrouwen. Ik ben moe van al mijn gedachten.
Ik moet nu naar de wc. Ik ben bang voor wat ik ga zien, bang voor nog meer bloed. Maar ik moet wel, hoe zwaar het ook voelt. Ik stop om 22:19 uur.
(Later begrijp ik dat kinderen krijgen voordat ik trouw, voor mijn ouders helemaal niet belangrijk was. Dat zat alleen in mijn hoofd. Ik dacht dat het zo was).
